26 november 2014 / Book Report #11 - The Longest Ride

En weer een Nicholas Sparks boek.. Ik kan me goed voorstellen dat er mensen bij zijn die mijn blogjes hierover beu zijn. Ik stiekem ook wel een beetje, dus houd ik deze kort en pak ik voorlopig even geen Nicholas Sparks boek van mijn plank.



























The Longest Ride is het nieuwste boek van Nicholas Sparks, en misschien ook wel een van zijn meest geliefde boeken tot nu toe. Of ja, The Notebook zal altijd het populairste boek blijven, maar bij dit boek zijn de recensiecijfers extreem hoog. Op Goodreads, mijn favoriete source voor boekrecensies en -informatie krijgt dit boek van alle lezers gemiddeld een 4,11*. Als ik daar dan bij mag vermelden, dat zelfs The Great Gatsby maar 3,84* had. Ja, toen waren mijn verwachtingen best hoog, ook al zijn deze twee boeken totaal niet te vergelijken.

Laat ik beginnen met een korte samenvatting. Het boek is verdeeld in drie perspectieven: Ira, Luke en  Sophia. Ira is een oude man, die ondanks dat hij eigenlijk niet meer zou moeten rijden, besluit te gaan en dan in een zwaar ongeluk terecht komt. Zijn auto vliegt in de berm, wordt bedekt door sneeuw en hij wordt niet meteen gevonden. Ondertussen komt zijn overleden vrouw Ruth hem af en toe 'bezoeken'. Sophia is een typical college girl op het eerste gezicht, en is net uit een vervelende relatie gekomen. Ze ontmoet dan Luke, het tegenovergestelde van een student. Hij heeft samen met zijn moeder een boerderij en doet aan bull-riding, stier rijden dus. Op het eerste gezicht een aparte combinatie, maar al snel worden ze verliefd. Toch, zoals in elk Sparks'  boek, is het maar de vraag of die liefde vol zou houden.

Het boek is natuurlijk weer extreem romantisch. Ik hou van de Sparks' romantiek, en dat terwijl ik in het echt helemaal niet zo in grote liefdes en eeuwig samen zijn geloof. Heerlijk weg zwijmelen bij de meest onmogelijke dingen.

Heel af en toe, gedurende het lezen van het boek, vond ik echter het verhaal van Ira niet zo interessant. Ik wilde liever die stukken snel doorlezen, om mezelf weer te verdiepen in Luke en Sophia. Zij waren het leuke stel. En ondanks dat Ruth & Ira ook een prachtig mooi liefdesverhaal hadden, was ik daar iets minder door geboeid.

Gelukkig maakt het einde veel goed. Ik verklap niks, en ook al is het redelijk voorspelbaar, het is een magische laatste scène. Ik kreeg er kippenvel van. En dat is waarom ik van Nicholas Sparks boeken hou. Die magie. Ondanks dat dit niet mijn favoriete boek van Sparks is, heb ik er absoluut weer van genoten en geef ik het vier sterren.

20 november 2014 / Witte-chocoladecheesecake met bramen

David, een van mijn beste vrienden, en ik hebben besloten dat we mee willen doen aan Heel Holland Bakt. Ik heb heel het programma nog nooit gezien, maar hé, het klinkt leuk ;) Om daar aan deel te mogen nemen, moet je een aanmeldformulier opsturen met een hele hoop foto's van je baksels, en dan maak je kans om uitgenodigd te worden voor de casting. En dus was het tijd om heel veel te gaan bakken. Nu is dat de afgelopen tijd niet heel erg gelukt, maar de komende vakantie wordt een baking marathon. En omdat we toch foto's moeten opsturen, kan ik deze meteen hier posten, en vice versa. Prepare for a lot of baking recipes!

Dit recept is grotendeels overgenomen uit een van mijn favoriete kookbladen, de delicious. Toch kan ik me nooit honderd procent aan een recept houden en dus is er wat verandert. Ook had ik de bodem gemaakt volgens oorspronkelijk recept, en hield ik toen meer dan de helft over. Ik hoef geen bodem die tot de helft van mijn bakvorm komt, en ik denk dat ik daar niet de enige in ben. Dit is dus ook al aangepast ;) Het is een van mijn favo cheesecakes - hij is heerlijk zacht van smaak, heel romig, zoals een echte cheesecake hoort te zijn!

Witte chocoladecheesecake met bramen



Ingrediënten:

500 gram bramen
sap van 1 citroen
220 gram kristalsuiker + 2 1/2 el extra
70 gram blanke amandelen
150 gram biscuitjes
100 gram boter, gesmolten
4 eieren
500 gram roomkaas, op kamertemperatuur
250 ml zure room
150 ml slagroom
2 tl vanille extract
2 1/2 el bloem
150 gram witte chocolade
springvorm van 24 cm doorsnee, bekleed met bakpapier -> laat het bakpapier 2 cm boven de rand uitsteken (ja, dit is stom en het lukt niet, maar probeer het toch echt te doen)

Verwarm de oven voor op 180 graden. Verwarm de helft van de bramen met het citroensap en 2 1/2 el suiker in een steelpannetje op middelhoog vuur. Laat 10 minuten zachtjes koken, roer regelmatig, totdat de bramen zacht zijn. Druk de bramen door een zeef en druk de pulp goed aan met de bolle kant een lepel. Het sap mag je weggooien, de pulp laat je afkoelen.

Strooi de amandelen op een bakplaat en rooster ze in 8 minuutjes goudbruin in de oven. Hak deze samen met de koekjes in een keukenmachine tot een fijn kruimelmengsel. Meng de gesmolten boter erdoor. Druk dit mengsel aan in de springvorm en zet 30 minuten in de koelkast.

Klop ondertussen de eieren met de roomkaas, zure room, slagroom, vanille, bloem en het suiker tot een glad en dik mengsel met een elektrische mixer in 3-4 minuten. Smelt de witte chocolade (au bain-marie) en klop dit er ook nog door.

Schep de vulling (na de 30 minuten) in de springvorm en tik de vorm zachtjes op het aanrecht op luchtbelletjes eruit te tikken. Schep de afgekoelde bramenpulp in een spiraal over de vulling en trek er met een satéstokje een marmerpatroon in.*

Bak de cheesecake 1 uur in de oven. Schakel de oven uit en laat de cheesecake 2 uur in de oven afkoelen, met de ovendeur op een kier. Laat daarna minstens 2 uur, maar het liefst de hele nacht, in de  koelkast opstijven. 

Serveer met de overige bramen. Enjoy!

* Dit gaat bij mij ook altijd mis, zoals je op de foto's kunt zien. Maakt niet uit, het proeft nog net zo goed ;)

19 november 2014 / Book report #10 - Attachments





Bron foto

Het derde Rainbow Rowell boek alweer! Nadat haar eerste twee boeken me zo goed bevallen waren, Fangirl en Eleanor & Park, kon ik natuurlijk niet heel lang wachten met het lezen van het derde boek. Of eigenlijk is dit haar eerste boek, haar debuut. Het boek vertelt het verhaal van Lincoln, een nerdy ICT werknemer bij 'The Courier', een dagblad. Hij heeft als taak om de mails te screenen waarin verdachte woorden staan, zoals 'dirty', 'secret', 'sexual, etc. Lincoln is echt een rare gozer. Hij is 29 en woont nog thuis, gaat graag  naar school, speelt rare spelletjes in zijn vrije tijd en is nog steeds niet over zijn break-up van 9 jaar geleden heen. Jep, weird guy, told ya.

En dan belanden op een dag de mailtjes van Beth & Jennifer in zijn mapje 'ongepaste mailtje'. Dit zijn twee vriendinnen, die hun leven delen via de mail, maar waarbij vaak een rood lampje gaat branden. Lincoln leest hun mailtjes, om te checken of er niks fouts in staat en daarbij evt. een waarschuwing te sturen, maar uiteindelijk raakt hij geïnteresseerd in hun persoonlijke leven.  En in Beth..

Ik was over dit boek helaas niet zo enthousiast als over E&P en Fangirl. Misschien omdat dit boek iets meer gericht is op volwassenen in plaats van YA. Ik denk zelf dat het ligt aan de volgende dingen:

- De hoofdpersonen zijn leuk, maar iets minder begrijpbaar. Lincoln is echt een hele overdreven nerdy persoon, hij was daarom niet echt relatable. Beth & Jennifer hebben een hele leuke vriendschap, maar aan een aantal van hun karaktertrekjes kon ik me erg irriteren.

- Het begin was een beetje langzaam. Je leert dan de hoofdpersonen kennen, en ze worden langzaamaan aan je geïntroduceerd, maar dat ging voor mij net iets te slow, het werd een beetje saai af en toe.

- Het einde van het boek is iets te romantisch, voorspelbaar. Waar bij Rainbow Rowell's andere boeken ik de romantiek perfect vond, en de eindes niet too mushy, was het bij dit boek allemaal net iets te cliché romantisch voor me.

Toch geef ik het boek wel 3,5*, want er zijn ook veel dingen die ik wel erg leuk vond. Zo was de schrijfstijl weer heerlijk, ik kan echt van Rowell's stijl genieten. Ze omschrijft dingen op een komische manier, met een heerlijk suffig tintje eraan. Qua stijl is Rowell echt een van mijn favoriete schrijvers op dit moment.

Ook vond ik het verhaal wel echt leuk. Het speelt zich af in de jaren '90, in de tijd dat computers nog nieuw waren en mensen bang voor de millennium bug. Aan de ene kant is dat voor mij een beetje onvoorstelbaar, een krant zonder digitale redactie? Aan de andere kant is het heel erg leuk om die kant zo te zien, en dat terwijl dit boek pas een aantal jaar terug is geschreven. Het komt echt over alsof het in de jaren '90 geschreven is.

Dit boek krijgt dus 3,5* van mij. Het laatste boek van Rowell, Landline, is ook alweer een tijdje uit. Ik heb deze besteld, en zag na het bestellen pas dat het een pre-order was, dus die komt pas in januari binnen, meh. Tegen die tijd kunnen jullie dus ook van dat boek een recensie verwachten. Of die net zo wauw is als E&P of meer gewoon oké, net zoals dit boek, Attachments.

18 november 2014 / 50 days to 2015 - TSSH

Al eerder schreef ik over Lianne, The Self Help Hipster. Ze schrijft over alles zelf-hulp-gerelateerd, met handige tips om goed te studeren, jezelf te verbeteren etc. etc. Ongeveer een jaar geleden heb ik een workshop bij haar gevolgd over Habits, super interessant en ook echt leerzaam. Ik ben fan! Toen ik een weekje geleden zag dat ze een nieuw e-book heeft uitgebracht, en ook nog eens de opbrengsten aan het goede doel doneert, moest ik deze meteen afrekenen.



Het boek is geïnspireerd op Lianne zelf. Ze had vorig jaar een 'meh' jaar gehad, en besloot er nog even knallend uit te gaan, en een 50 dagen challenge te houden. Dit jaar heeft ze haar blogjes erover wat aangepast en er een kick-ass ebook van gemaakt met leuke glitterplaatjes en awesome quotes.

Ik ben zelf ook meteen begonnen aan het boek en ik ben impressed so far. Korte challenges, die goed te doen zijn op een dag. Het zijn geen grote plannen waar je uren en uren voor nodig hebt om ze af te ronden, ze zijn goed in je 'dagelijkse leven' in te passen. Dingen schrijven, ergens over nadenken, extra dit, een beetje dat. Alles is prima te doen - en dat vind ik heel erg fijn. Wel zou ik je aanraden, dat wanneer je het boek koopt en mee doet met de 50 dagen, je dag van tevoren vast eventjes de opdracht leest. Zo kun je je er vast even op instellen.

Ik heb zelf ook een meh-jaar gehad. Er is veel gebeurd, zowel super leuk en positief, als super kut en helemaal niks aan te doen. Ik wil graag ook nog wat van de laatste dagen maken, en er een beetje bij stil staan. Voor je het weet is het oud & nieuw, de kutste dag van het jaar. En dus doe ik gewoon enthousiast mee. Omdat ik er gewoon iets van wil maken. Een aantal dingen zijn voor mij way to personal om hier te delen, maar ik denk dat iedereen iets aan het boek kan hebben. Om jezelf positief te verbeteren. Of in ieder geval niet zo'n fijne winterdepressie te krijgen.

Het boek is te koop via Lianne's site. Het kost $5,50, ongeveer 4€ en zoals ik al eerder zei, gaan alle opbrengsten naar het goede doel. Meer informatie kun je daar lezen, maar ik ben super positief en zou het iedereen aanraden.

17 november 2014 / Jacqueline Govaert @ Mezz

Al meer dan twee maanden geleden schreef ik een concert wishlist. O.a. stond hier Jacqueline Govaert op. Nadat ik haar op Appelpop live zag, werd de wens om haar een keer met een eigen show te zien alleen maar groter, en dus bestelde ik kort na Appelpop kaartjes met mama. Mama en ik gingen vroeger samen naar Krezip, waar ik toen die-hard fan van was, en besloten dat het leuk zou zijn om samen ook nog een keertje naar Jacqueline te gaan. Afgelopen vrijdag was het zo ver.

Heel de week was al super hectisch en toen mama 's avonds thuis kwam hadden we eigenlijk nog geen plan gemaakt. We wilden een lekker hapje gaan eten van tevoren, maar waar? Ook het voorprogramma was voor ons nog onbekend. Normaal ga ik heel erg voorbereid naar een concert toe, en vaak ook al 's middags, dus dit was voor mij een hele omschakeling, maar super relaxt.



Uiteindelijk aten we heerlijk bij Restaurant Charelli. Een prachtig ingericht restaurant (typisch Frans) met een fijne sfeer, lekker gezellig zou ik als beste omschrijving geven. Daarnaast ook een mooie kaart, met leuke gerechtjes. Vrij klassiek Frans, maar niet minder lekker daardoor. Ik at een heerlijke zeeduivel met een lekkere saus van langoustines, met daarbij heerlijke doperwtenpuree. Mama at een zeewolf omwikkeld met pancetta met een saffraansaus. Hierbij een mooie rode wijn en de avond was compleet.



Vervolgens het concert zelf. De Mezz is een van mijn favoriete zaaltjes - heel erg klein, maar daardoor erg sfeervol. Ook is het podium niet heel hoog, wat ik altijd erg fijn vind. We waren pas een half uur na de opening van de deuren binnen en het was al druk, toch konden we nog een fijn plekje vooraan uitkiezen. Het voorprogramma begon meteen, Stef Claassens. Zoals ik al zei, kende ik hem nog niet, maar ik werd er wel blij van. Een schattige singer-songwriter met lieve nummers. Altijd leuk.



Toch waren we natuurlijk voor Jacqueline gekomen en rond half 10 begon ze aan een show die ongeveer een uur en een kwartier duurde. Hierin speelde ze, samen met haar band en twee leuke achtergrondzangeressen, vooral nummers van haar nieuwste album, maar ook wat hits van haar eerste album en Sweet Goodbyes (Krezip) kwamen voorbij. Ook deed ze twee catchy covers. Wat is ze vocaal toch goed! Een hele karakteristieke stem die je overal zou herkennen. Daarnaast begeleidde ze haarzelf voor 80% van de tijd op de piano. Dit geeft dan ook goed de sfeer van de show weer. Lekker luisteren en af en toe een beetje dansen. Heel anders dan ik gewend ben, maar heerlijk genieten.