10 juli 2013 / No en ik.


No en ik kocht ik alweer een hele tijd geleden. Als Poema Pocket, voor een klein prijsje. Toen ik hem pas geleden tegen kwam, toen ik mijn boekenkast aan het her-organiseren was, en de achterkant las, was ik bang dit ik hem te kinderlijk zou vinden. De hoofdpersoon is derrtien jaar oud en de flaptekst is gewoon een beetje kinderachtig  beschreven. Toch begon ik er in, want lekker dun en snel uit was mijn gedachte erachter.

Nou, dun en snel uit was hij wel, maar kinderachtig zeker niet! De hoofdpersoon is Lou Bertignac, een Parisienne met een héél hoog IQ. Ze is slim, wijs voor haar leeftijd maar toch weer heel naïef, en dus pas 13. Vlak voordat ze haar spreekbeurt moet houden, wat een enorm obstakel is vanwege haar gebrek aan zelfvertrouwen, ontmoet ze No, een dakloze jonge vrouw, zeg maar meisje. Lou besluit haar spreekbeurt over No te houden en probeert zoveel mogelijk contact te zoeken. Uiteindelijk groeien ze snel heel dicht naar elkaar toe en vraagt Lou aan haar ouders of No bij hun mag komen wonen. 

Het boek bevat heel veel laagjes. Je hebt gewoon het verhaal. Maar het gaat ook over vriendschap, de samenleving, familie, gelijkenissen en verschillen. Opnieuw beginnen. Dit zorgt er dan ook voor dat het boek je tot denken zet en waarom het dus ook niet kinderachtig is. Ik vond het een heerlijk boek. Lou is een interessant personage, vooral omdat ze nog zo jong is maar wel heel slim krijg je aparte hersenspinsels.

In het boek zit ook veel liefde. Op veel verschillende manier. Vriendschap tussen Lou en No, liefde tussen Lou en een jongen, liefde tussen Lou's ouders, ouderliefde. Dit zorgt ervoor dat het boek je echt raakt en maakt het intiem. Want liefde is mooi en altijd weer uniek. Daarom springt dit boek er tussenuit. Liefde.

Het boek is heerlijk voor elke adolescent, maar ook voor volwassene, omdat het simpel geschreven is, maar niet simpel is. Het leest fijn en persoonlijk. Leuk.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen