19 augustus 2013 / The Fault in Our Stars



Dit boek is misschien wel het populairste boek van deze zomer. Op Tumblr zag ik al honderden posts erover voorbij komen en daarnaast hebben zeker vijf blogs die ik volg er wat over geschreven. Ik bestelde het boek, en mijn verwachtingen lagen meteen hoog. Dat kan niet anders na de goede, vorige boeken van John Green en zoveel positieve recensies. Ik had er nog niks negatiefs over gelezen. Toen ik anderhalve week geleden een dagje Haarlem deed met papa en Marit en dus een flink stuk moest treinen, was het tijd om dan eindelijk in dit boek te beginnen.

Het boek vertelt het verhaal van Hazel, een 16-jarig meisje met kanker. Ze had kanker in haar longen en door middel van een wondermedicijn komt het voorlopig niet terug. Voor hoe lang, dat weten de dokters niet en in de tussen tijd blijven haar longen beschadigt en vol lopen met vocht waardoor ze altijd een zuurstoftank met zich draagt.

Ze heeft vrijwel geen sociaal leven meer en ligt alleen maar op haar kamer, continu hetzelfde boek te lezen. Deze keuze maakt ze bewust, want ze is ontzettend bang dat ze mensen pijn zal doen wanneer ze overlijdt. Op een dag vind haar moeder dit genoeg, ze zal naar buiten gaan en mensen ontmoeten. Ze gaat dan naar een bijeenkomst voor andere tieners met kanker en ontmoet daar Augustus. Zijn been is geamputeerd door de kanker, maar hij nu NEC (no evidence of cancer). Er is een ontzettend grote aantrekkingskracht en ze worden verliefd. Maar het boek is niet slechts hun liefdesverhaal, er is meer. Het gaat over de ziekte, maar ook over het tiener zijn, over de dood, over familie.

Wat ik een heel fijn punt vond in het boek, is de herkenbaarheid. Nee, ik heb geen kanker en dat zullen de meeste lezers ook niet hebben. Dat wil niet zeggen dat het boek op andere punten niet ontzettend dicht bij je staat. Ik had een aantal momenten waarbij ik me zo kon inleven in hun gevoelens. Zo komen de karakters heel dichtbij. Het lijken wel vrienden.

Het boek is verder gewoon heel sterk. Het verhaal loopt soepel en is naast verdrietig ook gewoon heel grappig. Gus en Hazel zijn allebei zo mondig, hun opmerkingen zijn heel gevat en leuk. Ook vind ik het knap dat een mannelijke, volwassen schrijver het verhaal van Hazel zo goed kan vertellen. Niks ongeloofwaardigs of te volwassen aan, ze is echt een tiener.

Daarnaast speelt een gedeelte van het boek zich af in Amsterdam, wat als Nederlander grappig is om te lezen. En wat dit boek beter deed dan andere in Amsterdam afspelende boeken, is de clich├ęs een beetje vermijden. Ja, er wordt wat van gezegd, maar het draait er niet alleen om.

Lees dit boek verder niet in de trein/het vliegtuig/waar andere mensen zijn. Ik zat te wachten op de trein en heb hem weg moeten leggen, omdat ik wist dat ik anders zou gaan huilen. Toen ik thuis kwam heb ik meteen verder gelezen en ja, bij dit boek kun je niet anders dan huilen. Het is een prachtig boek.

2 opmerkingen

  1. Ik heb hier al zo veel over gehoord inderdaad! mijn jongste zusje is ook helemaal fan van John Green, en heb haar nog een boek cadeau gedaan voor haar verjaardag. Misschien moet ik deze eens van haar lenen!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dit boek heb ik net van mijn vriendin geleend, ze zei dat ik hem MOEST lezen. Dus dat ga ik vandaag of morgen maar eens doen, ik ben echt heel benieuwd. Klinkt heel mooi in ieder geval!

    BeantwoordenVerwijderen