24 augustus 2014 / Book report #5 - De laatste brief















































Dit boek kreeg ik op mijn examen/verjaardagsfeestje van Janieke. Ze weet precies welke boeken ik wel en niet heb, en was dan ook de enige die me een boek durfde te geven. Als ik een boek krijg, wil ik deze altijd zo snel mogelijk lezen. Om de cadeau-gever te vertellen hoe het boek is, om dankbaarheid te tonen. En dus begon ik snel in de boek - het moest deze vakantie uit.

Het is 1940, de Tweede Wereldoorlog is begonnen. Frankie Bard, een oorlogsjournaliste, doet verslag vanuit Londen. Ze probeert haar woorden zo te kiezen dat de Verenigde Staten in actie zal komen. Aan de andere kant van de oceaan luistert postchef Iris elke avond naar deze uitzendingen. Ook het echtpaar Will & Emma Fitch, die in hetzelfde dorpje wonen als Iris, luistert elke avond naar Frankie's verslagen. Als Will dan besluit om naar Londen te gaan, om daar zijn doktersbaan uit te oefenen, komen de levens van de drie dames samen.

In het boek komen vond ik vrij lastig. Ik had minstens een bladzijde of honderd nodig voordat het lekker doorlas, daarvoor heb ik het boek zelfs een aantal keer weggelegd en ben ondertussen in een ander boek begonnen. Je leert tegelijkertijd met alle hoofdpersonen kennen, waardoor het een beetje oppervlakkig blijft, en soms ook een beetje lastig. De perspectiefwisselingen zijn soms namelijk niet geheel duidelijk, dan was ik kwijt vanuit wie ik nu het verhaal moest bekijken.

Wat in het boek wel echt prachtig was, was de verhalen die Frankie vertelde. Dit waren niet feitelijke, statische verslagen. Nee, dit waren prachtige, humane verhalen. De meeste romans over de Tweede Wereldoorlog hebben wel dat humane, maar deze keer kwam het toch weer hard aan. Je hoort honderden mensen die onderweg zijn naar veiligheid, met ieder hun eigen verhaal. Indrukwekkend.

Maar naast die verhalen van Frankie wist het boek me toch niet echt te pakken. Het las wel, maar ik werd er nooit helemaal ingezogen. Ik weet niet of het lag aan de schrijfstijl, al waren veel scènes wat te kort naar mijn mening, en werden veel dingen op telkens dezelfde manier omschreven. Ook pakten de hoofdpersonen me niet echt beet, ik had niet het gevoel ze echt te leren kennen. Hierdoor voelde het boek over het algemeen gewoon als 'meh', ik werd er niet heel erg enthousiast van.

De laatste brief door Sarah Blake - 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen