26 november 2014 / Book Report #11 - The Longest Ride

En weer een Nicholas Sparks boek.. Ik kan me goed voorstellen dat er mensen bij zijn die mijn blogjes hierover beu zijn. Ik stiekem ook wel een beetje, dus houd ik deze kort en pak ik voorlopig even geen Nicholas Sparks boek van mijn plank.



























The Longest Ride is het nieuwste boek van Nicholas Sparks, en misschien ook wel een van zijn meest geliefde boeken tot nu toe. Of ja, The Notebook zal altijd het populairste boek blijven, maar bij dit boek zijn de recensiecijfers extreem hoog. Op Goodreads, mijn favoriete source voor boekrecensies en -informatie krijgt dit boek van alle lezers gemiddeld een 4,11*. Als ik daar dan bij mag vermelden, dat zelfs The Great Gatsby maar 3,84* had. Ja, toen waren mijn verwachtingen best hoog, ook al zijn deze twee boeken totaal niet te vergelijken.

Laat ik beginnen met een korte samenvatting. Het boek is verdeeld in drie perspectieven: Ira, Luke en  Sophia. Ira is een oude man, die ondanks dat hij eigenlijk niet meer zou moeten rijden, besluit te gaan en dan in een zwaar ongeluk terecht komt. Zijn auto vliegt in de berm, wordt bedekt door sneeuw en hij wordt niet meteen gevonden. Ondertussen komt zijn overleden vrouw Ruth hem af en toe 'bezoeken'. Sophia is een typical college girl op het eerste gezicht, en is net uit een vervelende relatie gekomen. Ze ontmoet dan Luke, het tegenovergestelde van een student. Hij heeft samen met zijn moeder een boerderij en doet aan bull-riding, stier rijden dus. Op het eerste gezicht een aparte combinatie, maar al snel worden ze verliefd. Toch, zoals in elk Sparks'  boek, is het maar de vraag of die liefde vol zou houden.

Het boek is natuurlijk weer extreem romantisch. Ik hou van de Sparks' romantiek, en dat terwijl ik in het echt helemaal niet zo in grote liefdes en eeuwig samen zijn geloof. Heerlijk weg zwijmelen bij de meest onmogelijke dingen.

Heel af en toe, gedurende het lezen van het boek, vond ik echter het verhaal van Ira niet zo interessant. Ik wilde liever die stukken snel doorlezen, om mezelf weer te verdiepen in Luke en Sophia. Zij waren het leuke stel. En ondanks dat Ruth & Ira ook een prachtig mooi liefdesverhaal hadden, was ik daar iets minder door geboeid.

Gelukkig maakt het einde veel goed. Ik verklap niks, en ook al is het redelijk voorspelbaar, het is een magische laatste scène. Ik kreeg er kippenvel van. En dat is waarom ik van Nicholas Sparks boeken hou. Die magie. Ondanks dat dit niet mijn favoriete boek van Sparks is, heb ik er absoluut weer van genoten en geef ik het vier sterren.

20 november 2014 / Witte-chocoladecheesecake met bramen

David, een van mijn beste vrienden, en ik hebben besloten dat we mee willen doen aan Heel Holland Bakt. Ik heb heel het programma nog nooit gezien, maar hé, het klinkt leuk ;) Om daar aan deel te mogen nemen, moet je een aanmeldformulier opsturen met een hele hoop foto's van je baksels, en dan maak je kans om uitgenodigd te worden voor de casting. En dus was het tijd om heel veel te gaan bakken. Nu is dat de afgelopen tijd niet heel erg gelukt, maar de komende vakantie wordt een baking marathon. En omdat we toch foto's moeten opsturen, kan ik deze meteen hier posten, en vice versa. Prepare for a lot of baking recipes!

Dit recept is grotendeels overgenomen uit een van mijn favoriete kookbladen, de delicious. Toch kan ik me nooit honderd procent aan een recept houden en dus is er wat verandert. Ook had ik de bodem gemaakt volgens oorspronkelijk recept, en hield ik toen meer dan de helft over. Ik hoef geen bodem die tot de helft van mijn bakvorm komt, en ik denk dat ik daar niet de enige in ben. Dit is dus ook al aangepast ;) Het is een van mijn favo cheesecakes - hij is heerlijk zacht van smaak, heel romig, zoals een echte cheesecake hoort te zijn!

Witte chocoladecheesecake met bramen



Ingrediënten:

500 gram bramen
sap van 1 citroen
220 gram kristalsuiker + 2 1/2 el extra
70 gram blanke amandelen
150 gram biscuitjes
100 gram boter, gesmolten
4 eieren
500 gram roomkaas, op kamertemperatuur
250 ml zure room
150 ml slagroom
2 tl vanille extract
2 1/2 el bloem
150 gram witte chocolade
springvorm van 24 cm doorsnee, bekleed met bakpapier -> laat het bakpapier 2 cm boven de rand uitsteken (ja, dit is stom en het lukt niet, maar probeer het toch echt te doen)

Verwarm de oven voor op 180 graden. Verwarm de helft van de bramen met het citroensap en 2 1/2 el suiker in een steelpannetje op middelhoog vuur. Laat 10 minuten zachtjes koken, roer regelmatig, totdat de bramen zacht zijn. Druk de bramen door een zeef en druk de pulp goed aan met de bolle kant een lepel. Het sap mag je weggooien, de pulp laat je afkoelen.

Strooi de amandelen op een bakplaat en rooster ze in 8 minuutjes goudbruin in de oven. Hak deze samen met de koekjes in een keukenmachine tot een fijn kruimelmengsel. Meng de gesmolten boter erdoor. Druk dit mengsel aan in de springvorm en zet 30 minuten in de koelkast.

Klop ondertussen de eieren met de roomkaas, zure room, slagroom, vanille, bloem en het suiker tot een glad en dik mengsel met een elektrische mixer in 3-4 minuten. Smelt de witte chocolade (au bain-marie) en klop dit er ook nog door.

Schep de vulling (na de 30 minuten) in de springvorm en tik de vorm zachtjes op het aanrecht op luchtbelletjes eruit te tikken. Schep de afgekoelde bramenpulp in een spiraal over de vulling en trek er met een satéstokje een marmerpatroon in.*

Bak de cheesecake 1 uur in de oven. Schakel de oven uit en laat de cheesecake 2 uur in de oven afkoelen, met de ovendeur op een kier. Laat daarna minstens 2 uur, maar het liefst de hele nacht, in de  koelkast opstijven. 

Serveer met de overige bramen. Enjoy!

* Dit gaat bij mij ook altijd mis, zoals je op de foto's kunt zien. Maakt niet uit, het proeft nog net zo goed ;)

19 november 2014 / Book report #10 - Attachments





Bron foto

Het derde Rainbow Rowell boek alweer! Nadat haar eerste twee boeken me zo goed bevallen waren, Fangirl en Eleanor & Park, kon ik natuurlijk niet heel lang wachten met het lezen van het derde boek. Of eigenlijk is dit haar eerste boek, haar debuut. Het boek vertelt het verhaal van Lincoln, een nerdy ICT werknemer bij 'The Courier', een dagblad. Hij heeft als taak om de mails te screenen waarin verdachte woorden staan, zoals 'dirty', 'secret', 'sexual, etc. Lincoln is echt een rare gozer. Hij is 29 en woont nog thuis, gaat graag  naar school, speelt rare spelletjes in zijn vrije tijd en is nog steeds niet over zijn break-up van 9 jaar geleden heen. Jep, weird guy, told ya.

En dan belanden op een dag de mailtjes van Beth & Jennifer in zijn mapje 'ongepaste mailtje'. Dit zijn twee vriendinnen, die hun leven delen via de mail, maar waarbij vaak een rood lampje gaat branden. Lincoln leest hun mailtjes, om te checken of er niks fouts in staat en daarbij evt. een waarschuwing te sturen, maar uiteindelijk raakt hij geïnteresseerd in hun persoonlijke leven.  En in Beth..

Ik was over dit boek helaas niet zo enthousiast als over E&P en Fangirl. Misschien omdat dit boek iets meer gericht is op volwassenen in plaats van YA. Ik denk zelf dat het ligt aan de volgende dingen:

- De hoofdpersonen zijn leuk, maar iets minder begrijpbaar. Lincoln is echt een hele overdreven nerdy persoon, hij was daarom niet echt relatable. Beth & Jennifer hebben een hele leuke vriendschap, maar aan een aantal van hun karaktertrekjes kon ik me erg irriteren.

- Het begin was een beetje langzaam. Je leert dan de hoofdpersonen kennen, en ze worden langzaamaan aan je geïntroduceerd, maar dat ging voor mij net iets te slow, het werd een beetje saai af en toe.

- Het einde van het boek is iets te romantisch, voorspelbaar. Waar bij Rainbow Rowell's andere boeken ik de romantiek perfect vond, en de eindes niet too mushy, was het bij dit boek allemaal net iets te cliché romantisch voor me.

Toch geef ik het boek wel 3,5*, want er zijn ook veel dingen die ik wel erg leuk vond. Zo was de schrijfstijl weer heerlijk, ik kan echt van Rowell's stijl genieten. Ze omschrijft dingen op een komische manier, met een heerlijk suffig tintje eraan. Qua stijl is Rowell echt een van mijn favoriete schrijvers op dit moment.

Ook vond ik het verhaal wel echt leuk. Het speelt zich af in de jaren '90, in de tijd dat computers nog nieuw waren en mensen bang voor de millennium bug. Aan de ene kant is dat voor mij een beetje onvoorstelbaar, een krant zonder digitale redactie? Aan de andere kant is het heel erg leuk om die kant zo te zien, en dat terwijl dit boek pas een aantal jaar terug is geschreven. Het komt echt over alsof het in de jaren '90 geschreven is.

Dit boek krijgt dus 3,5* van mij. Het laatste boek van Rowell, Landline, is ook alweer een tijdje uit. Ik heb deze besteld, en zag na het bestellen pas dat het een pre-order was, dus die komt pas in januari binnen, meh. Tegen die tijd kunnen jullie dus ook van dat boek een recensie verwachten. Of die net zo wauw is als E&P of meer gewoon oké, net zoals dit boek, Attachments.

18 november 2014 / 50 days to 2015 - TSSH

Al eerder schreef ik over Lianne, The Self Help Hipster. Ze schrijft over alles zelf-hulp-gerelateerd, met handige tips om goed te studeren, jezelf te verbeteren etc. etc. Ongeveer een jaar geleden heb ik een workshop bij haar gevolgd over Habits, super interessant en ook echt leerzaam. Ik ben fan! Toen ik een weekje geleden zag dat ze een nieuw e-book heeft uitgebracht, en ook nog eens de opbrengsten aan het goede doel doneert, moest ik deze meteen afrekenen.



Het boek is geïnspireerd op Lianne zelf. Ze had vorig jaar een 'meh' jaar gehad, en besloot er nog even knallend uit te gaan, en een 50 dagen challenge te houden. Dit jaar heeft ze haar blogjes erover wat aangepast en er een kick-ass ebook van gemaakt met leuke glitterplaatjes en awesome quotes.

Ik ben zelf ook meteen begonnen aan het boek en ik ben impressed so far. Korte challenges, die goed te doen zijn op een dag. Het zijn geen grote plannen waar je uren en uren voor nodig hebt om ze af te ronden, ze zijn goed in je 'dagelijkse leven' in te passen. Dingen schrijven, ergens over nadenken, extra dit, een beetje dat. Alles is prima te doen - en dat vind ik heel erg fijn. Wel zou ik je aanraden, dat wanneer je het boek koopt en mee doet met de 50 dagen, je dag van tevoren vast eventjes de opdracht leest. Zo kun je je er vast even op instellen.

Ik heb zelf ook een meh-jaar gehad. Er is veel gebeurd, zowel super leuk en positief, als super kut en helemaal niks aan te doen. Ik wil graag ook nog wat van de laatste dagen maken, en er een beetje bij stil staan. Voor je het weet is het oud & nieuw, de kutste dag van het jaar. En dus doe ik gewoon enthousiast mee. Omdat ik er gewoon iets van wil maken. Een aantal dingen zijn voor mij way to personal om hier te delen, maar ik denk dat iedereen iets aan het boek kan hebben. Om jezelf positief te verbeteren. Of in ieder geval niet zo'n fijne winterdepressie te krijgen.

Het boek is te koop via Lianne's site. Het kost $5,50, ongeveer 4€ en zoals ik al eerder zei, gaan alle opbrengsten naar het goede doel. Meer informatie kun je daar lezen, maar ik ben super positief en zou het iedereen aanraden.

17 november 2014 / Jacqueline Govaert @ Mezz

Al meer dan twee maanden geleden schreef ik een concert wishlist. O.a. stond hier Jacqueline Govaert op. Nadat ik haar op Appelpop live zag, werd de wens om haar een keer met een eigen show te zien alleen maar groter, en dus bestelde ik kort na Appelpop kaartjes met mama. Mama en ik gingen vroeger samen naar Krezip, waar ik toen die-hard fan van was, en besloten dat het leuk zou zijn om samen ook nog een keertje naar Jacqueline te gaan. Afgelopen vrijdag was het zo ver.

Heel de week was al super hectisch en toen mama 's avonds thuis kwam hadden we eigenlijk nog geen plan gemaakt. We wilden een lekker hapje gaan eten van tevoren, maar waar? Ook het voorprogramma was voor ons nog onbekend. Normaal ga ik heel erg voorbereid naar een concert toe, en vaak ook al 's middags, dus dit was voor mij een hele omschakeling, maar super relaxt.



Uiteindelijk aten we heerlijk bij Restaurant Charelli. Een prachtig ingericht restaurant (typisch Frans) met een fijne sfeer, lekker gezellig zou ik als beste omschrijving geven. Daarnaast ook een mooie kaart, met leuke gerechtjes. Vrij klassiek Frans, maar niet minder lekker daardoor. Ik at een heerlijke zeeduivel met een lekkere saus van langoustines, met daarbij heerlijke doperwtenpuree. Mama at een zeewolf omwikkeld met pancetta met een saffraansaus. Hierbij een mooie rode wijn en de avond was compleet.



Vervolgens het concert zelf. De Mezz is een van mijn favoriete zaaltjes - heel erg klein, maar daardoor erg sfeervol. Ook is het podium niet heel hoog, wat ik altijd erg fijn vind. We waren pas een half uur na de opening van de deuren binnen en het was al druk, toch konden we nog een fijn plekje vooraan uitkiezen. Het voorprogramma begon meteen, Stef Claassens. Zoals ik al zei, kende ik hem nog niet, maar ik werd er wel blij van. Een schattige singer-songwriter met lieve nummers. Altijd leuk.



Toch waren we natuurlijk voor Jacqueline gekomen en rond half 10 begon ze aan een show die ongeveer een uur en een kwartier duurde. Hierin speelde ze, samen met haar band en twee leuke achtergrondzangeressen, vooral nummers van haar nieuwste album, maar ook wat hits van haar eerste album en Sweet Goodbyes (Krezip) kwamen voorbij. Ook deed ze twee catchy covers. Wat is ze vocaal toch goed! Een hele karakteristieke stem die je overal zou herkennen. Daarnaast begeleidde ze haarzelf voor 80% van de tijd op de piano. Dit geeft dan ook goed de sfeer van de show weer. Lekker luisteren en af en toe een beetje dansen. Heel anders dan ik gewend ben, maar heerlijk genieten.

15 november 2014 / Welsh cakes

Op het moment dat je een keer een weekend echt vrij hebt , ga je bakken. Dat ik later toch geappt werd met de vraag of ik nog wat uurtjes kon werken, laten we even buiten beschouwing ;) Dit recept van Welsh Cakes van Jamie was ik al veelvuldig tegen gekomen. In het kookboek 'Te Gast bij Jamie', in Jamie Magazine, in de delicious.. Drie maal hetzelfde recept, en toch heb ik hem ietwat getweakt. Bijna hetzelfde, maar net even wat makkelijker en goedkoper.

Oh, en don't do like me. Ik dacht, joh, laat ik de slagroom eens met de hand opkloppen. Geen aanrader - een kwartier verder en spierpijn in mijn rechtarm was de slagroom pas opgeklopt. Pak maar gewoon de mixer erbij ;)Wat wel een goed idee is om te doen - en wat ik ook gedaan heb - is om gewoon lekker zo'n ding als ontbijt te eten. Gewoon: omdat het kan.  




Voor 20 stuks




Voor de Welsh cakes:
500 gram zelfrijzend bakmeel, plus wat extra voor het bestuiven
90 gram suiker, plus wat extra voor het bestrooien
1 eetlepel speculaas- en koekkruiden
250 gram koude, ongezouten boter
snufje zeezout
150 gram rozijnen
1 ei
50 ml volle melk

Voor de vulling:
300 ml slagroom
1 zakje vanillesuiker
1 bakje frambozen

Meng in een kom het bakmeel, de suiker en de kruiden. Snijd de boter in blokjes en doe die met een snufje zeezout in de kom. Werk alles (met je handen) door elkaar tot de boter goed gemengd is, en het een kruimelige structuur heeft. Roer de rozijntjes erdoor. Maak hierna een kuiltje in het midden en breek het ei daarin. Giet er de melk bij en klop dan met een vork het ei los. Werk alles door elkaar tot een redelijk glad deeg. Het mag nog een beetje zanderig zijn, dus kneed niet te lang.

Zet een koekenpan op laag vuur. Bestuif een schoon werkvlak met wat bakmeel en rol het deeg zo dun mogelijk uit, ongeveer een halve centimeter. Steek er met een ronde uitsteekvorm (ong. 5 cm doorsnede) zo veel mogelijk rondjes uit. Bak de koekjes in de warme pan. Dit duurt ongeveer 4/5 minuten per koekje, halverwege gedraaid. Het spreekt voor zich dat wanneer de koekjes te snel kleuren je de pan wat zachter zet, en wanneer ze niet snel zat kleuren je het vuur wat hoger zet.

Bestrooi de koekjes na het bakken, als ze nog warm zijn, met suiker. Klop de slagroom met een zakje vanillesuiker. Smeer op elk koekje een beetje slagroom, leg hier wat frambozen op en leg hier nog een koekje boven op. Heerlijk!

11 november 2014 / Favourite new show: Red Band Society

Elk seizoen is het maar weer de vraag welke nieuwe series er uit komen, en welke echt leuk zullen zijn. Want naast de gevestigde series is het best wel moeilijk om een nieuwe, oprecht leuke serie te creëren. De winnaar voor mij dit seizoen is absoluut bekend. Ik weet altijd welke serie de winnaar is, door te kijken welke serie ik het liefste meteen zou kijken nadat hij is uitgekomen (om 4 uur 's nachts). Welke serie ik dit jaar kies: Red Band Society. 



Deze serie vertelt het verhaal van een groep tieners die allemaal chronisch ziek zijn. Hun ziektes zijn allemaal compleet verschillend, eetproblemen, hartfalen, kanker, longkwalen, iedereen heeft zijn eigen probleem. Toch hebben ze allemaal één ding in common. Ze zijn tieners. En dus zoeken ze de grenzen op, worden verliefd en hebben een grote mond. Heerlijk teenage drama. Met Charlie, die in een coma ligt, maar toch alles meekrijgt, als narrator is het een onwijs grappige en fijne serie.

Daarnaast hebben alle tieners, zoals elke goede doktershow heeft, een onwijs knappe arts. Ook de rest van het verplegende personeel is heerlijk. Een afro-american diva die echt de baas is, een Latin gay guy, een knappe maar naïeve verpleegster. Dit zorgt voor een volwassen tintje aan deze op de tieners gerichte serie.

Het enige minpuntje aan deze serie is dat de medische dingen niet geloofwaardig zijn. Waar bijvoorbeeld Grey's Anatomy in mijn ogen nog wel oké is (wat waarschijnlijk ook niet klopt), is dit het meest onrealistische ziekenhuis ooit. Gelukkig maakt dat de serie ook wel leuker, anders zou het standaard zijn. Nu is dat absoluut niet het geval.

Ja, ik denk dat dit zeker een serie is die je zou moeten checken! Origineel en grappig, gericht op schattige tieners en veel drama. Eigenlijk is het een kruising tussen Grey's Anatomy en Switched At Birth (of elk ander teenage drama). Heerlijk!

6 november 2014 / Book report #9 - An Autumn Crush

De afgelopen jaren heb ik veel chicklits gelezen. Dit begon allemaal bij de Shopaholic series, om vervolgens elke chicklit die de bibliotheek toen had te lezen. Dat waren er nog niet zoveel - maar ik verslond ze allemaal. Tot ongeveer een jaar geleden, toen was ik ze helemaal beu. Elk verhaal leek hetzelfde, ik wist het einde vaak al voor ik begon. En dus las ik een tijdje weinig echt chicklits meer, en die ik wel las vielen tegen. Toch gaf ik dit boek nog een kans.

En welke betere titel kan een boek hebben voor de eerste echte dagen van de herfst? Ik weet wel dat ik vandaag zeker met een boek onder de dekens duik.

Juliet woont in een flatje wat eigenlijk veel te groot is, dus besluit ze een huisgenootje te nemen. Na een lange zoektocht, ze is zo wanhopig dat ze het bijna opgeeft, komt ze Floz tegen. Floz is precies wat ze zoekt in een roomie en ze worden direct vrienden. Juliet's broer Guy ontmoet Floz, en wordt meteen verliefd op haar. Hij probeert haar in te pakken maar Floz heeft niks door. Guy's beste vriend Steve heeft ondertussen de biggest crush ever op Juliet. Jep, het is één grote, gecompliceerde situatie.

De vier personen die ik hierboven noem, zijn dan ook direct de hoofdpersonen. En wat het fijne van dit boek is, is dat al deze personen zo ontzettend likeable en gewoon super leuk zijn. Het is echt lang geleden dat ik zo'n warm gevoel kreeg bij hoofdpersonen en dat ze echt een beetje voelde als een familie. Er werden kleine dingetjes beschreven waardoor je de karakters goed leerde kennen. Ze waren allemaal heerlijk eerlijk. Ja, ik vond de character development erg fijn!

Daarnaast speelt dit gehele boek zich af in de herfst. Niet alleen staan er prachtige quotes over de herfst bij zoals 'Youth is like spring, an over-praised season more remarkable for biting winds than genial breezes. Autumn is the mellower season, and what we lose in flowers we more than gain in fruits.', ook wordt de herfst prachtig omschreven. Op het moment dat het herfst is, kan ik vaak de regen en de korter wordende dagen niet zo waarderen, terwijl ik nu na het uitlezen van dit boek er ontzettend naar uitkijk. Het boek heeft echt een warm, gezellig herfst gevoel en dit boek is dan ook perfect om te lezen met een kop thee onder een dekentje op de bank.

Ook is het boek gewoon heerlijk romantisch. Soms heb je dat heel even nodig, zo'n zwijmel boek waarin iedereen hun grote liefde vindt. In dit boek wordt alles heerlijk omschreven, zeer romantisch en lief, heerlijk lezen! Daarnaast zit er ook veel Britse humor in, moet je kunnen waarderen, maar ik vind dat altijd heel leuk. Ja, de schrijfstijl van Milly Johnson is heel fijn.

Omdat dit boek ontzettend fijn lijst door de goede schrijfstijl, een heerlijke herfstig gevoel geeft, ontzettend romantisch is en daarnaast de hoofdpersonen hele fijne karakters zijn, krijgt dit boek van mij 5 sterren! ★★★★★

1 november 2014 / De draad weer oppakken..

Zaterdagochtend, 10 uur. Gisteren heb ik een super leuk feestje gehad van een vriendinnetje. Fijn gedanst, gedronken, gekletst. Hierna bleef een ander vriendinnetje slapen en om 10 uur had ik mijn wekker gezet. Vriendin F. moest weer aan het werk, ik mocht weer gaan leren. De tentamens komen steeds dichterbij. Misschien moet ik vandaag meteen beginnen met leren, in plaats van het uitstellen tot laat op de middag. Ik zet nog een aflevering Grey's Anatomy aan.

Zaterdagochtend, half 12. De postbode loopt langs het raam, terwijl ik natuurlijk nog in pyjama zit, en zwaait met een bol.com pakketje. Mijn Jett Rebel LP is binnen, jee! Het nieuwe album van Jettie is heerlijk - Hits for Kids.

Zaterdagochtend, 1 uur. Het album van Jett is ondertussen afgelopen, drie koppen thee en tig blogposts lezen later. En ik merk het al. Ik heb zelf weer blogkriebels. Waar ik nu al weer anderhalve maand niet geblogd heb, en er eigenlijk niet veel aan gemist heb, voel ik dat ik weer wil delen wat ik gekookt heb, wat voor kick-ass muziek en series ik deze maand ontdekt heb, welke concerten ik heb bezocht. Zal ik het doen? Ach, waarom ook niet. Lekker handig, twee dagen voor je eerste tentamen. De kriebels zijn er, dus wachten gaat echt niet meer. Het eerste blogje in twee maanden dat soepel uit mijn vingers vliegt en binnen een half uurtje op papier staat.

Het is weer tijd om te gaan bloggen. Misschien op een iets andere manier, en in ieder geval niet heel frequent (ik zit te denken aan beginnen met één blogpost per week), maar gewoon weer even van me afkunnen schrijven en dingen kunnen delen vind ik heel erg fijn. Na de tentamens zal het eerst volgende blogje weer online komen, want de tentamens wil ik graag wel halen en daar ga ik de komende dagen nog even voor knallen. Maar daarna - met een nieuw blok, een vrijdag vrij en wat rust, dan wil ik graag weer woorden schrijven en online zetten. Met kletspraat, met foto's van lekkere recepten, alles. Ik kan niet wachten!

Tot die tijd moeten jullie nog even jezelf vermaken, maar daar kan ik wel vast de volgende tips voor geven:


Het nieuwe album van Jett Rebel, sinds gisteren uit, met weer ontzettend gave, creatieve nummers. Mijn favorieten zijn Pineapple Morning, Baby en Harmony. Kan niet wachten tot ik hem 18 december weer live mag zien!



De nieuwe Gitaarlem van Giel met mijn helden van Chef'Special. Heerlijk.

Dit recept voor je zondagochtend ontbijtje.